η νύχτα...

Όνειρο θερινής νυκτός

Κάθε Αύγουστο η νύχτα φοράει τα καλά της στην Αθήνα. Όλη η ζέστη της μέρας έχει εξατμιστεί με μόνο προδότη ένα στέμμα στο φεγγάρι που απλά τη κάνει πιο μαγική. Χρόνια τώρα αυτή η πλευρά της Αθήνας, που μπορεί με την ίδια άνεση να είναι ερωτική και βαρετή, σέξι και γελοία, ψαγμένη και δήθεν με έχει κερδίσει. Πλέον έχει και στάση μετρό. Γκάζι.

Πανζουρλισμός Ολυμπιακών, αλλά γιατί να το αφήσουμε έτσι; Σε λίγες μέρες θα γίνουν οι γάμοι του Θησέα και της Ιππολύτης. Ναι, εκεί οφείλεται ο τόσος κόσμος. Μ αρέσει πολύ καλύτερα έτσι. Κατεβαίνουμε όπως πάντα την Ερμού με τα πόδια, να κάνουμε χάζι τη νυχτερινή Αθήνα. Παντού ετοιμασίες και ο κόσμος υπ’ ατμών. Ο Πουκ προηγείται ως συνήθως και παίζει με ό,τι θνητό βρει. Ελλείψει Ερμίας και Δημήτριου , με Δημήτρη – Δημήτρη , Άγγελο- Γιώργο κτλ. Όλα επιτρέπονται και είναι δεκτά. Η διαδρομή είναι πολύ ευχάριστη και πλησιάζουμε Γκάζι. Ιερά οδό στα κλειστά σκυλάδικα και πάλι καλά γιατί αυτό τον χαμό δε τον μπορώ. Καταλήγουμε στο γνωστό καναπέ στις γραμμές του τραίνου. Στο ενδιάμεσο έχω τσακωθεί με τον Νίκο. Τα άπλυτα πιάτα στο σπίτι έχουν μαζέψει βατράχια κανένα εκ των οποίων δεν πληροί τις προδιαγραφές πρίγκιπα.

Στον ίδιο καναπέ και πάλι, με λίγες διαφορές. Δυο χρόνια πέρασαν άλλωστε. Σόλο καριέρα πλέον, ας πούμε Λύσανδρος τώρα. Ο Δημήτρης με την Ελένη τα βρήκαν χάρη στις μαλακίες του Πουκ και έχω μείνει να κυνηγάω εγώ έναν Γιώργο απλά και μόνο γιατί το βρωμο-ξωτικό δεν έκανε κράτει με το λουλούδι του. Ατέλειωτες βόλτες γύρω από το γκάζι. Ανεβαίνουμε την Ερμού, κατεβαίνουμε την Ερμού. Η σωτηρία της ψυχής αγκαζέ με κυκλοφορώ κι οπλοφορώ και όνειρα. Τόσα όνειρα… με θέα απλά έναν άσχημο και γοητευτικό δρόμο, τις ράγες του τραίνου και τα αστέρια. Όλα όμορφα και όλα ανεκπλήρωτα.

Και τώρα… ούτε καν μπορώ να το συλλάβω ότι είναι μόνο ένας χρόνος. Και το τι έκανα μέχρι τώρα αυτό το καλοκαίρι δε λέγεται… καθαρή αντίδραση. Το τι γαϊδουροκέφαλους, έχω γνωρίσει δε λέγεται. Μαγεία το λες εσύ αυτό Γουίλιαμ καλέ μου; Έχουμε πολύ σοβαρά θέματα ορισμού, αν ναι. Ένας έρωτας στα ίδια μέρη, με τον ίδιο πόνο, όπως θα περίμενε κανείς. Απλά πλέον έρχομαι και με μετρό. Έχει χαθεί και αυτή η αίσθηση underground που είχε η περιοχή. Τώρα συναντάς ότι μπορείς να φανταστείς εδώ. Δε ξέρω γιατί πραγματικά με ενοχλεί αυτό. Λόγω οικειοποίησης ή ψεύτικης μοναδικότητας που μου προσδίδει; Το κουτσοβγάλαμε κι αυτό δε λέω. Περιμένοντας, κάθε απόγευμα που γίνεται βράδυ, με τις ώρες δίπλα στις ράγες για ένα μόνο μήνυμα, που να μη λέει σε χρειάζομαι, αλλά απλά σε θέλω. Στη πλατεία έχει μια παράσταση από κάποια παιδιά. Στη κοσμαρα μου είμαι, οπότε πάω να τη δω. Χάλια ήταν, αλλά στο τέλος όλοι ξυπνάνε καλά, μες τη τρελή χαρά και δε τους νοιάζει. Δε θα με νοιάξει ούτε εμένα λοιπόν.

Ξυπνάω ένα χρόνο μετά. Πριν κάποιες μέρες είδα τον γιόκα της Ιππολύτης στην Επίδαυρο και πολύ χάρηκα. Περπατώ για το μετρό Κεραμικός ακούγοντας μουσική «μη μιλάς άλλο γι’ αγάπη…». Σε λίγο ξημερώνει. Με σταματάει ένα παιδί που κοιτά το χάρτη του underground και με ρωτά: «Η οδός αγάπης;» - Καλοκαίρι 2009.

Τραλαλά.

Έχουμε πολύ πλάκα όταν πιανόμαστε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στο να πείσουμε οτι η τυχαιότητα έχει ή δεν έχει πρόθεση. Εξαρτάται τη διάθεση!

Στο ευρύ κοινό θα είναι διαθέσιμη τέλη Αυγούστου, να πέσει και λίγο η ζέστη και να γκρινιαζουμε για το γκρι. Μετά τζάκια -αναλόγως καταγωγής- και μοναξιές -αναλόγως διαγωγής, ή αυτό που λέμε πρώτερος έντιμος βίος-. Με τόσα πτυχία και βέβαια θα χει τιμή. Ακόμη κανα δυό απραγματοποίητα(μάλλον είχαν λόγο) όνειρα και επαναλήψεις. Το απαιτεί αυτός ο τύπος γνώσης -άγνωστος σ' εμένα-.

Εμένα! Χα, τη διάθεση να έχω... τυχαίες μαλακίες :)

Σαρωνίδα, ετών 19

Εγώ με την Ελευθερία, μόνοι στη ταράτσα!

Με τη μέθοδο του Κάφκα

Η Ελενίτσα γεννήθηκε ένα απόγευμα στο μαιευτήριο Μητέρα – αργότερα στη ζωή της έφτιαξε και το ανάλογο γκρούπ στο facebook -. Η μέρα ήταν πολύ συνηθισμένη σε τέτοιου είδους γεγονότα και συνεπώς κυλούσε κανονικά. Ο μπαμπάς και η μαμά της από την άλλη, έπλεαν σε πελάγη ευτυχίας και τη θεωρούσαν την πιο σημαντική μέρα της ζωής τους (η μαμά λίγο αργότερα, γιατί ήταν ακόμη ναρκωμένη από την Καισαρική). Στο μυαλό τους η Ελενίτσα είχε ήδη γίνει δικηγόρος και ήταν παντρεμένη με γιατρό. Είχε και δύο παιδία , ένα αγοράκι και ένα κοριτσάκι. Τα πρώτα της χρόνια δε τα θυμάται, αν εξαιρέσει κανείς τη μέρα που πήραν καινούριο αυτοκίνητο και μια φορά που μπήκε για εγχείρηση, στα τέσσερά της. Οι πρώτες ζωντανές μνήμες φτάνουν από τα πρώτα χρόνια του δημοτικού.

Στη τάξη ήταν 30 παιδιά και ο Γιώργος ήταν από τότε η ψυχή της τάξης – μετεξελίχθη σε τσογλάνι της τάξης-. Γενικά τα βαριόταν όλα αυτά τα της εκπαίδευσης και δεν έβρισκε από τότε κανένα λόγο για να μάθει μαθηματικά. Του άρεσε το μπάσκετ, αλλά ήταν κομματάκι στούμπος – και μετέπειτα παρέμεινε- για να έχει και πολύ θάρρος με αυτό, οπότε επέλεξε καλύτερα το ποδόσφαιρό. Αγαπημένη ώρα: αυτή της γυμναστικής μέχρι και τέλη Γυμνασίου και αγαπημένος βαθμός το 10, επίσης μέχρι τέλη Γυμνασίου. Δικηγόρος ούτως ή άλλως δε θα γίνει, τι τον νοιάζει; Ούτε μπασκετμπολίστας βέβαια.

Στο λύκειο επιλέγει να μπει σε ένα αγγλόφωνο πρόγραμμα που θα τον στείλει σούμπιτο σε πανεπιστήμιο στην Αγγλία. Μετά από πόδι της μανούλας πάντα. Άλλωστε τα ελληνικά πανεπιστήμια ποιος τα εμπιστεύεται; Και να σου ο Σπύρος, 18 χρονών, στην Εστία στο Manchester πρέπει να μάθει μαθηματικά! Χα! Εκεί μπαίνει και στην ομάδα του Βόλεϊ και γνωρίζει και τη Mary, άγγλο-κινεζούλα , πολύ καλή κοπέλα. Μένουν μαζί 2 χρόνια και τα επόμενα δύο απολαμβάνει τη ζωή, μέχρι να γυρίσει για να πάει φαντάρος. Αυτό κατ’ απαίτηση του μπαμπά και της κοινωνίας βεβαίως βεβαίως.

Τελειώνοντας απ’ όλες τις «υποχρεώσεις» και αισίως 27 πρέπει να επιλέξει τη θα κάνει στη ζωή… Δε μπορεί όλοι οι φίλοι και φίλες της να έχουν τακτοποιηθεί και αυτή , η Ζωή, να μην έχει ιδέα. Βαριέται οτιδήποτε έχει κάνει μέχρι τώρα. Άλλωστε αυτή δεν επέλεξε τίποτα. Αυτή απλά ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις επιλέγοντας από αυτό που της άρεσε (σπάνια) , μέχρι απλά το πιο αναίμακτο(συχνότατα). Τώρα τελευταία κάτι της λένε οι δικοί της για γάμο… Ε ρε κούνια! Και αυτή η εκνευριστική της Θεία μες τη μπηχτή…

Πενήντα χρόνών πια και μόνος ή παντρεμένος, ή χωρισμένος ή απλά σε σχέση… δεν έχει σημασία. Πενήντα! Τι τρομακτικό που του ακούγεται ακόμη και τώρα. Έχει μάλλον να κάνει ότι δεν έχει τόσες επιλογές και όλο το μέλλον μπροστά του. Ναι, μάλλον αυτό είναι. Ακόμη Πετράκη τον φωνάζουν – ευτυχώς ακόμη μικροδείχνει και πολύ το καμαρώνει-. Επαγγελματικά είναι μια χαρά. Καθαρίζει τρία χιλιάρικα το μήνα και μένει κέντρο σε ένα πολύ ωραίο διαμέρισμα. Το βαρέθηκε βέβαια μετά από τόσα χρόνια. Τσάμπα το δάνειο που πλήρωνε για δεκαπέντε χρόνια. Τουλάχιστον κυκλοφορεί με ποδήλατο και δε πληρώνει βενζίνες. Άσε που είναι και αλτερνατίβ!

Φτάνοντας στα 90 σε αυτή την περίοδο δεν είναι όπως το φαντάζονταν πριν τόοοσα χρόνια… Τώρα πια η ποιότητα ζωής είναι πολύ υψηλή και παίζει να ζήσει και μέχρι τα 120-130. Με σύνταξη. Έχει οργανώσει ένα κλαμπ τσαγιού με όλες της τις φίλες, που το διανθίζουν ενίοτε και με πολιτικές συζητήσεις και παιχνίδια. Πολύ της αρέσουν αυτά τα καινούρια, είναι σαν αληθινά. Και έχεις ότι επιλογές θέλεις. Θυμάται κάποια που έπαιζε μικρή, αλλά αυτά ήταν πιο περιορισμένα. Όπως όλα τότε. Μέχρι που κατάλαβε ότι απλά επιβίωνε και δε ζούσε. Μετά, απλά πήρε μια βαθιά ανάσα και προχώρησε. Ούτε προς τα βελάκια, ούτε ανάποδα. Στον ορίζοντα, χωρίς φανάρια.

Και εκείνο το βράδυ πάλι έχασε στο παιχνίδι. Πέρασε όμορφα.




http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_weekend_35/29

sadly.

Άνθρωπος στο διάστημα!

Μια βασική εισαγωγή - Εμείς και το σύμπαν
Βρισκόμαστε, λοιπόν, στον όμορφο πλανήτη Γη. Ο όμορφος πλανήτης Γη με τη σειρά του βρίσκεται στο γνωστό και πολυαγαπημένο μας Ηλιακό σύστημα. Ο ήλιος μας, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Είναι ένα μεσαίου μεγέθους άστρο, σε σχέση με τα υπόλοιπα δισεκκατομμύρια στο σύμπαν, σε μια διόλου ιδιαίτερη θέση στο γαλαξία μας. Συνεπώς, το μόνο ιδιαίτερο προς το παρόν που έχει το ηλιακό μας σύστημα είναι εμάς (δηλαδή τους ανθρώπους και τις υπόλοιπες μορφές ζωής) που το παρατηρούμε και ενίοτε το συζητάμε.
Η ηλικία του σύμπαντος φτάνει τα 14 δισεκατομμύρια χρόνια – χοντρικά ετσι; Τώρα λίγο πάνω, λίγο κάτω σιγά...- Του ανθρώπινου πολιτισμού πάλι , μόλις μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Με λίγα λόγια είμαστε κομματάκι νέοι στη πιάτσα. Βέβαια για τα χρονάκια μας δε τα πάμε και άσχημα. Εκμεταλλευόμαστε με εκθετική αποτελεσματικότητα τις γνώσεις μας και δημιουργούμε τέχνη, ανακαλύπτουμε θεραπείες, κάνουμε τη ζωή μας πολύ πιο εύκολη, παράγουμε ενέργεια (καταστρέφωντας σιγά-σιγά τις πιθανότητες επιβίωσής μας στον πλανήτη βέβαια) και βγαίνουμε όλο και πιο έξω από τα λημέρια μας, κάνοντας το πρώτο βήμα με τη σελήνη 40 χρόνια πριν και φτάνοντας επίσης στον Άρη, τον Δία και σύντομα (2015) ακόμη και στον Πλούτωνα.

Είμαστε μόνοι ... στο μάταιο τούτο σύμπαν;
Συμφωνα με όλους σχεδον τους αστρονόμους/αστροφυσικούς οι πιθανότητες να είμαστε η μόνη μορφή νοήμωνος ζωής στο σύμπαν είναι πρακτικά... μηδέν. Ο αριθμός των άστρων και συστημάτων γύρω τους, στους εκατομμύρια γαλαξίες του διαστήματος αποκλείει τη πιθανότητα ουσιαστικά να είμαστε μόνοι μας! Τωρα, αν είναι πρασινα, μπεζ, ή μωβ ανθρωπάκια και αν μας μοιάζουν δε το γνωρίζουμε. Σχεδόν σίγουρα όμως υπάρχουν πολιτισμοί, στους οποίους ο δικός μας φαίνεται ανάλογος μερμυγκοφολιάς και αντίστοιχα άλλοι που θα φαίνονταν σε εμάς μερμυγκοφολιά. Σε κάθε περίπτωση οι αποστάσεις είναι τέτοιες στο σύμπαν ωστε η τεχνολογία που απαιτείται για σοβαρά ταξίδια εκτός του συστήματός μας, είναι εξαιρετικά ανώτερη αυτής που έχουμε τώρα οπότε λίγο υπομονή για τις δημόσιες σχέσεις.

Μετακομίσεις, διακοπές, έρευνες και δουλειές στο διάστημα στα επόμενα χρόνια.
Προς το παρόν το «άνοιγμά» μας προς το διάστημα, μας έχει προσφέρει τους δορυφόρους και τη λειτουργία των κινητών, των δορυφορικών καναλιών κτλ. Μας έχει επίσης επιτρέψει να θέσουμε σε τροχιά το τηλεσκόπιο Hubble μέσω του οποίου έχουμε παρατηρήσει εξαιρετικά βαθιά στο χώρο και το χρόνο του διαστήματος. Και οι δύο απόπειρες προς το παρόν τα έχουν βγάλει και με το παραπάνω τα λεφτά τους! Συνεπώς προς το παρόν επενδύσεις στο διάστημα είναι και επικερδείς.
Ήδη οι εξερευνητικές αποστολές που πραγματοποιούνται δεν αποκλείουν στο σχετικά άμεσο μέλλον ταξίδια διακοπών στο φεγγάρι, ενώ μακροπρόθεσμα υπάρχουν στόχοι για εποικισμό του Άρη (οπου έχει βρεθεί και νερό σε μορφή πάγου) και δημιουργία μόνιμων βάσεων στη Σελήνη. Οι υπόλοιποι πλανήτες μελετώνται προσεκτικά και καταφέρνουμε να φτάσουμε σιγά σιγά στα όρια του ηλιακού μας συστήματος.
Ακόμα, διερευνάται και η πιθανότητα της δημιουργίας στατικών κατασκευών μεταξύ γης και ήλιου για την απορρόφηση μέρους της ακτινοβολίας που μπορεί να αποβεί μοιραία για εμάς και ταυτόχρονα τη χρήση του ήλιου μέσω μιας τέτοιας κατασκευής ως τη βασική πηγή ενέργειας μια και εξαντλούμε τα αποθέματα της γης με εκπληκτικούς ρυθμούς. Προς το παρόν όλες οι αποστολές που γίνονται, είναι καθαρά επιστημονικού χαρκτήρα, σπάνια επανδρωμένες και με πολύ μικρή συχνότητα, λόγω του κόστους και της ασφάλειας που απαιτείται.

Κάποια στιγμή στο μέλλον όμως ένα είναι βέβαιο: οτι θα αναγκαστούμε να βγούμε στο διάστημα, να εκμεταλλευτούμε και να αποικίσουμε άλλους πλανήτες είτε αυτό θα γίνει σε 50, 100 ή 1000 χρόνια! O Stephen Hawking όπως άλλωστε και εκατοντάδες άλλοι επιστήμονες, θεωρούν το διάστημα τη μόνη διέξοδο για την επιβίωση του ανθρώπου...


http://issuu.com/metropolisnews/docs/metropolis_weekend_34/21