τεθωρακισμένα

...σου λέει. Μαυροσκούφης. Κρίμα και θα μου πήγαινε.
Αλλά ας σοβαρευτούμε. 13 υποτίθεται. 14 πετάω.

τα είπα και ξέσκασα!
γ.

Βυζακια έξω...λοιπόν!

Σε λίγες μέρες AV32

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που άκουσα σε συναυλία το «μαμά γερνάω». Το αγάπησα και την αγάπησα. Αλλά δεν με ταρακούνησαν οι λέξεις τότε. Σήμερα η αγάπη παραμένει, αλλά πλέον – μετά από δέκα χρόνια – οι λέξεις έχουν αρχίσει και τσιμπάνε λίγο.

Μεγαλώσαμε λοιπόν. Κι εμείς, κι εσείς. Και η προσπάθειά μας αυτή κλείνει τα εφτά έχοντας σταθεί σοβαρά στα πόδια της. Κι έχει να αντιμετωπίσει μια άνοιξη «γαμήσι» για να το πούμε λαϊκά. Μέτρα για την οικονομία, που βγήκαν και σε cd με ρεκόρ πωλήσεων. Ή αλλιώς ένα πρόχειρο ανθρώπινο ψυχογράφημα ή ράγισμα, αναλόγως την όχθη. Στεριά να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι, το ηλίθιο μότο των ημερών.

Εμείς προτιμήσαμε να δημιουργήσουμε ένα εναλλακτικό μέλλον και να προτείνουμε αντί να γκρινιάζουμε μόνο. Και αυτό που σίγουρα ως περιοδικό μπορούμε να προτείνουμε είναι τρόποι σκέψης, ιδέες και αισθητική για τον πολιτισμό και τη ζωή που θέλουμε να έχουμε. Και ξεκινάμε από την αυτοκριτική, διακρίσεις όχι προς εμάς, αλλά από εμάς σε άλλους ανθρώπους. Και τα γιατί τους.

Συνεχίζουμε στα φεστιβάλ τα δικά μας, που έχουν κατακλύσει την άνοιξη αυτή – ειλικρινά δεν ξέρω που να πρωτοπάω- και κλείνουμε με την κυρία Τάνια Τσανακλιδου να μας τραγουδά. Με λόγια απλά και άμεσα.

Συνεχίζουμε με παλιούς και νέους συνεργάτες, με φίλες και φίλους και κυρίως με την ελπίδα της δημιουργίας. Και κρατάμε στις τσέπες, στα χέρια και στα πορτοφόλια όλα τα εισιτήρια: Παλιά και καινούρια, μονά και διπλά.

Καλή ανάγνωση,

Γιάννης Παπαγιαννόπουλος

Μ. Ημέρα

Η ευκαιρία να αναθεωρήσουμε προσδοκίες και απογοητεύσεις είναι μία πρακτική που θα έπρεπε κάθε άνθρωπος που αναζητά να προχωρήσει στην προσωπική του εξέλιξη και στη δράση μέσα στον κόσμο, να έχει. Αυτές είναι μέρες έμπνευσης και συλλογισμού. Αυτές είναι μέρες Συμφιλίωσης. Ειλικρινούς Συμφιλίωσης με μας τους ίδιους και με εκείνους που μας πλήγωσαν. Σ’ εκείνες τις οδυνηρές σχέσεις που υποφέραμε δεν θα προσπαθήσουμε να συγχωρέσουμε ούτε να συγχωρεθούμε. Η συγχώρεση σημαίνει ότι ένα από τα μέρη τοποθετείται σε ένα ηθικό ύψος ανώτερο και το άλλο μέρος καταλήγει να ταπεινώνεται απέναντι σ’ αυτό που συγχωρεί. Και ενώ είναι σαφές ότι η συγχώρεση είναι ένα βήμα παραπάνω από την εκδίκηση, δεν είναι τόσο όσο η συμφιλίωση.

Ούτε όμως θα ξεχάσουμε τις αδικίες που έχουν συμβεί. Σ’ αυτή την περίπτωση δεν θα κάνουμε πλαστογραφίες στη μνήμη. Σ’ αυτή την περίπτωση θα προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τι συνέβη για να μπούμε στο ανώτερο βήμα της συμφιλίωσης. Τίποτε καλό δεν γίνεται προσωπικά ή κοινωνικά με τη λήθη ή με τη συγγνώμη. Ούτε ξεχνώ ούτε συγχωρώ! γιατί το μυαλό πρέπει να μείνει καθαρό και προσεχτικό χωρίς υποκρισίες και πλαστογραφίες. Θα λάβουμε υπόψη τώρα, το πιο σημαντικό σημείο της Συμφιλίωσης που δεν αφήνει περιθώρια για νοθεύσεις. Αν αναζητούμε την ειλικρινή συμφιλίωση με τους εαυτούς μας και με εκείνους που μας πλήγωσαν έντονα είναι γιατί θέλουμε μια βαθιά αλλαγή της ζωής μας. Μία μεταμόρφωση που μας βγάζει από τη μνησικακία στην οποία, καθοριστικά, κανείς δεν συμφιλιώνεται με κανένα ούτε ακόμη και με τον ίδιο του τον εαυτό. Όταν φτάσουμε να κατανοήσουμε ότι μέσα μας δεν κατοικεί κάποιος εχθρός, αλλά μία ύπαρξη γεμάτη με ελπίδες και αποτυχίες, μία ύπαρξη που βλέπουμε σε μικρές διαδοχικές εικόνες, υπέροχες στιγμές πληρότητας και στιγμές απογοήτευσης και μνησικακίας. Όταν φτάσουμε να κατανοήσουμε ότι ο εχθρός μας είναι επίσης μία υπάρξη που έζησε με ελπίδες και αποτυχίες, μία ύπαρξη που είχε υπέροχες στιγμές πληρότητας και στιγμές απογοήτευσης και μνησικακίας, θα αρχίσουμε να βάζουμε ένα βλέμμα εξανθρωπιστικό πάνω στο δέρμα του τέρατος.

Αυτός ο δρόμος προς τη συμφιλίωση δε γεννιέται αυθόρμητα, με τον ίδιο τρόπο που δεν γεννιέται αυθόρμητα ο δρόμος προς τη μη βία. Γιατί και οι δύο χρειάζονται μία μεγάλη κατανόηση και το σχηματισμό μιας φυσικής απέχθειας για τη βία.

Δεν είμαστε εμείς αυτοί που θα δικάσουμε τα λάθη, δικά μας ή ξένα. Θα είναι η ανθρώπινη ανταμοιβή και η δικαιοσύνη, καθώς και το ανάστημα των καιρών που θα δείξει την κυριαρχία του, γιατί εγώ δεν θέλω ούτε να δικαστώ ούτε να δικάζω... θέλω να κατανοήσω σε βάθος για να καθαρίσω το μυαλό μου από κάθε μνησικακία.

Η συμφιλίωση δεν είναι λήθη ούτε συγχώρεση, είναι η αναγνώριση αυτού που έχει συμβεί και είναι η πρόθεση να βγούμε από τον κύκλο της μνησικακίας. Είναι να αφήσουμε το βλέμμα να τρέξει αναγνωρίζοντας τα λάθη μας και των άλλων. Συμφιλίωση με τον εαυτό μας είναι η πρόθεση να μην περάσουμε από τον ίδιο δρόμο δύο φορές, αλλά να είμαστε διατεθειμένοι να επανορθώσουμε διπλά ό,τι βλάψαμε. Είναι σαφές όμως, ότι από εκείνους που μας αδίκισαν δεν μπορούμε να τους ζητήσουμε να επιδιορθώσουν διπλά τη βλάβη που μας προξένησαν. Αναμφισβήτητα, είναι ένα καλό έργο το να τους κάνουμε να δουν την αλυσίδα των ζημιών που σύρουν στη ζωή τους. Κάνοντας έτσι συμφιλιωνόμαστε με εκείνους που πριν τους είχαμε νιώσει εχθρούς, ακόμη κι αν αυτό δεν φτάνει να τους κάνει να συμφιλιωθούν μαζί μας, όμως αυτό είναι μέρος του πεπρωμένου των δικών τους πράξεων για τις οποίες εμείς δεν μπορούμε να αποφασίσουμε.

Αυτό που λέμε είναι ότι η συμφιλίωση δεν είναι αμοιβαία ανάμεσα στα άτομα και ακόμη ότι η συμφιλίωση με τον εαυτό μας δεν έχει καμία συνέπεια σε άλλους ώστε να βγουν από το βιτσιόζικο κύκλο τους αν και μπορεί να αναγνωρίσουν τα κοινωνικά οφέλη από μια όμοια προσωπική συμπεριφορά.

-Mario Rodriguez Combos / Silo-

Οι αόρατοι

Ζούμε ακόμα την προϊστορία μας. Βαρύγδουπο δεν ακούγεται; Είναι ένας από τους λόγους που άρχισα έτσι. Κι αυτό γιατί κυρίως η βούλησή μας περιορίζεται στο τι ψώνια θα κάνουμε, στο να σπάσουμε καμια βιτρίνα αν διαφωνούμε και επ ουδενί να προτείνουμε και να δημιουργήσουμε. Ένεκα και της χτεσινής επετείου –ζωή να ‘χουμε- έκανα ένα πέρασμα σε αυτό που έχουμε ευρύτερα ορισμένο ως πατρίδα.

Αυτό που είναι καταχρεωμένο με τόσο φιλότιμο, όσο και περηφάνια… και επιτόκια. Και σκάνδαλα και φιλοξενία και ιστορία και άγνοια και χιλιάδες άλλα και. Στο όνομα αυτό βρίσκουμε ταυτότητα τόσο ιδιαίτερη που μπορεί να μας κάνει να φανατιστούμε, να φωνάξουμε, να κλάψουμε. Και να σκοτώσουμε. Σε καμία περίπτωση να αλλάξουμε. Και σε καμία περίπτωση να αναθεωρήσουμε.

Όλα όσα συμβαίνουν αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να είναι εξίσου ικανά όχι μόνο να ρίξουν κυβερνήσεις, αλλά το κυριότερο να μεταβάλουν τον τρόπο σκέψης μας και να τον τοποθετήσουν πάνω από κάθε ανόητο καλούπι και να μας κάνουν «ορατούς».

Είμαστε αόρατοι όταν συμβαίνουν πράγματα που μπορούμε να μάθουμε και δε το κάνουμε. Πράγματα που μπορούμε να κάνουμε και δε γίνονται, απόψεις που οφείλουν να ειπωθούν και δε προβάλλονται. Και όλα αυτά με μια κοινή βάση. Ότι κανείς δε θέλει να ξεβολευτεί από τον τρόπο σκέψης του ή πιο απλά. Από φόβο.

Παρ όλα αυτά τον τελευταίο καιρό γίνονται κινήσεις «ορατότητας». Η ΜΚΟ «Κόσμος χωρίς πολέμους και βία» κατεβαίνει στους δρόμους και απαιτεί να γίνουμε όλοι και όλες ορατοί. Τα οικονομικά προβλήματα της χώρας λύνονται σε πολύ μεγάλο βαθμό αν αντί για εξοπλισμούς μεταφέρουμε τα χρήματα για την ενδυνάμωση της οικονομίας μας και κυρίως να επενδύσουμε στην παιδεία και την υγεία. Απροπό, το ξέρατε πως παγκοσμίως το πρόβλημα της πείνας θα μπορούσε να λυθεί μόλις με το 10% των χρημάτων που σπαταλώνται σε εξοπλισμούς; Και ότι η Ελλάδα δαπάνησε το 2004 περίπου 5,2 δισ. δολάρια για την άμυνά της;- όσα χρήματα κατέβαλε για τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων-

Οι απρόσωποι ακτιβιστές του «κόσμου» απαιτούν άμεση επανατοποθέτηση των εξόδων που αφορούν στους εξοπλισμούς και κατεβαίνουν στους δρόμους, στο Υπουργείο άμυνας, στην παρέλαση φορώντας: «Ο μισθός σου φεύγει, οι φρεγάτες μένουν», «Η παιδεία είναι η καλύτερη άμυνα»! Η ίδια ομάδα εδώ και χρόνια διοργανώνει το σήμα ειρήνης σε δεκάδες πόλεις του πλανήτη, μεταξύ αυτών και στην αθήνα και θεσσαλονική. Και σας καλεί να ενωθείτε μαζί τους!

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα metropolis weekend. www.metropolisnews.gr

νέος δίσκος

Οι αγαπημένοι μου. Και ακούστε γιατί, αν δε το ξέρετε ήδη.
γ.

Βόλτες

Κάθε φορά που περπατάω ρώμη με πιάνει μια μελαγχολία. Για αυτά που δεν έγιναν ή καλύτερα για αυτά που δεν έκανα ποτε. Βράδυ με κρύο ένα Γενάρη και το φιλί που δεν έδωσα. Καθυστερημένο, παραδόθηκε στην Αθήνα. Και επεστράφη στον παραλήπτη.

Ίσως είναι ο ρομαντισμός ή η αδυναμία που βγάζει νύχτα με τα φώτα στη μνήμη. Αυτές είναι οι στιγμές που αποφασίζω ξανά πως έχει νόημα να προσπαθείς για τις ζωές των ανθρώπων. Να υπάρχουν και να είναι όμορφες.

Και τη δική μου Ο.Κ. Σε πρώτο πλάνο, μη γελιόμαστε.

Χρειάζομαι να περπατήσω Αθήνα. Επειγόντως. Γιατί το Μιλάνο μάλλον θα μου πέσει πιο βαρύ.

Καλησπέρες!