Don't Wate Up

Καθημερινά κάνουμε πράγματα που μας είναι, λοιπόν, παντελώς άχρηστα. Αναβάλουμε άλλα τόσα, που μας είναι χρήσιμα και ονειρευόμαστε τα διπλά από άχρηστα και χρήσιμα μαζί που ποτέ πιθανώς δε θα κάνουμε. Είναι κάπως θρασύ...

Κι όμως δημιουργούμε ένα μέλλον βασισμένο σε συνειρμούς που γεννήθηκαν από παπάκια, μουσικές, παραμύθια και θάνατο. Ο ψυχισμός μας προβάλει κυριολεκτικά ότι του κατέβει και μας μένει να κάνουμε τις επιλογές. Και τις κάνουμε! Αδυνατούμε δε να καταλάβουμε πως ακόμη και όταν δεν επιλέγουμε έχουμε κάνει μια επιλογή.

ΜΕτά, η φυσική επιλογή ξεσκαρτάρει τα χρήσιμα-άχρηστα, κρατώντας ακόμη δεν έχω καταλάβει τι και εμείς ρίχνουμε ένα χασμουρητό απίστευτα χαριτωμένο σηματοδωτοντας μια ακόμη μέρα.

Η δημιουργία είναι κάτι το μαγευτικό και είναι καιρός να αρχίσουμε να πιστεύουμε σε αυτή...

παρά(σ)ταση

Λοιπόν χτές πέρασα μια πολύ ωραία νύχτα. Και τα γύρω τραπέζια σίγουρα με τις μαλακίες που έλεγα και έκανα! Ήταν λοιπόν μια τοπικά όμορφη νύχτα σε ταράτσα με ελαφρύ αεράκι και υποψία αλκοόλ. Μετά είχε και χορευτικές επιδείξεις -τρελή επιτυχία-. Τα φώτα τα έσβησα καθυστερημένα.

21 σήμερα. Καλό μας καλοκαίρι.

Εξετάσεις αύριο. Πόση ειρωνία ακόμη;

Καλό μας καλοκαίρι. Αλήθεια.

10 χρόνια ...

κάτι που με αγγίζει. δυο στιγμές ενωμένες με διακεκομένες γραμμές και στο ενδιαμεσο η πρόθεση στα κενά. Υπολείπεται μια τελεία ακόμη για το νόημα!

Έξω.

Η μέρα ξεκινησε που λέτε μετά από λίγες ώρες ύπνου. Και συνέχισε με ακόμη λιγότερες!

Στις 2 το μεσημέρι λαμβάνω μήνυμα εξ ονόματος γεννητόρων. Τσατάλια.

Η ώρα περνά ήσυχα με ευχάριστες εκπλήξεις σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Απόγευμα στους δρόμους με στόχο βουλή... ειρωνικό αυτα τα δυο μαζί ε; Αν και στο μυαλό μου πια ότι βλεπω μαζί, μόνο ειρωνικό μου μοιάζει. Τα υπόλοιπα αισιόδοξα.

Πολύ χρώμα και χαρά, δε λέω. Αψογη οργάνωση. Και μια αισθηση ανικανοποίητου. Όλα κατανοητά και γυμνά.

Και στο αεράκι που τσιμπά τα ακάλυπτα διακρίνω ψίθυρους γκρίνιας... ουσιαστικής και μελαγχολίας αδιανόητης.

Με το που πέφτει δε ο ήλιος και δυό, τρία στο στομάχι... φοβάμαι να κλείσω και τα μάτια. Μη με πουν αισιόδοξο.

Αν περιμένατε να συνδέσω τα παραπάνω ρωτάω γιατί.

ξημερώνει

3.01 βράδυ
3.09 And i've got no excuse
3.11 βράδυ


ξημερώνει...

κινητοποίηση εικόνων

όχι πια;

ελάχιστα έχω ακούσει σαν τα θολωμένα του γυαλιά, τα πρόστυχα μηνύματα και δε μπορώ παρά να το δεχτώ...